mijają lata
i tak wiele spraw przechodzi
w niepamięć
lecz ciągle nie mija ta złość
na takie właśnie życie
na ten przewrotny
nie-ludzki los
i na Boga lub kogoś tam w górze
kto bawi się z nami
w te osobliwe przypadki
którym wierzyć nie można za grosz
jak królikom
wyciąganym z pustego kapelusza
przez kuglarza
uważającego się za artystę
tej przemyślnej sztuki
a przecież
w tym wszystkim co nas spotyka
powinna być
chyba jakaś równowaga
pomiędzy przypadkiem a namysłem
- nieprawdaż?
widok pierwszy
ma jasność śniegu rozlaną po lodowym jeziorze
zachwytu
nad ciszą i spokojem zawieszonym
w mroźnym powietrzu
przyniesionym
przez wschodzące słońce
i dyskretną samotność
widok drugi
to odbicie nieba nad miastem
w połączonych ze sobą kroplach boskiej wody
i kolorów uchwyconych
spojrzeniem
w tej jednej niemożliwej chwili
by zatrzymać je
w niemym zadziwieniu
widok trzeci
jest linią zawieszoną na widnokręgu metafory
oddzielającej błękit nieba
od szczytów śniących jadeitem
marzeń
przeniesionych ukradkiem
z odległej krainy
przez granice filozofii czasu
widok czwarty
lecz wcale nie ostatni w korowodzie krajobrazów
malowanych przed oczami
pędzlem światła
niech zostanie tajemnicą
niczym dar mówienia językami
otrzymany
jak niespodziewany prezent
widma zaczynają wypierać
rzeczywistość
z tego obszaru który ogarniasz swoim życiem
w ciągłej pogoni za Tyche
- córką (ponoć) Prometeusza
choć niektórzy twierdzą
że córką kogoś innego acz znacznego
była jednak
i nie jest istotny nawet twój faktyczny bezruch
który się czasem podczas tego biegu
dziwnym trafem pojawia
- on też jest widmem
ponieważ przestrzeń i tak się porusza
bez twojego udziału
a często tak-jakby wbrew niemu
to nic nowego - powiesz -
i będzie to też racja
której podważyć się nie da żadnym narzędziem
przeznaczonym do tego właśnie celu
albo i jakiegoś innego
będącego (być może) tylko widmem światła
rozszczepionego w zamieci śnieżnej
którą boska Nemezis
przyniosła tej zimy dla ciebie
nie wiem czy Spartakus
uciekając ze szkoły gladiatorów
miał już jakiś plan
a tym bardziej nie mogę być pewien
czy ta jego ucieczka
faktycznie była spowodowana
swobody pragnieniem
czy też jakimś nagłym impulsem
który sprawił że wszystko inne
naraz straciło swe pierwotne znaczenie
tak czy owak ucieczka się powiodła
pomogło też trochę szczęście
nie brakowało mu też odwagi błysku
ani dobrych pomysłów
choć decyzja by obóz założyć
na Wezuwiusza szczycie
wydawała się na rzut oka pierwszy
niezbyt przemyślaną
(miejsce do obrony łatwe
- do ucieczki trudne raczej)
ale nikt wtedy nie posądzał tej góry
o bycie wulkanem uśpionym
co może dość niespodziewanie
zakończyć czyjeś życie
- o czym boleśnie się przekonali
mieszkańcy Pompejów i Herkulanum
lecz czego szukali tam wieki później
na brzegu krateru dymiącego
wśród oparów siarki
ojczyzny swej poeci pozbawieni
których wszyscy znamy
- Norwid Słowacki Mickiewicz
a nawet
Nie-Boskiej komedii twórca bezimienny?
może chcieli zobaczyć
jaka siła sprawia
że czas w Casa del Poeta Tragico
potrafi bez uprzedzenia się zatrzymać
i już nie iść dalej?
czy może chcieli się zmierzyć
z podskórnym strachem
przed słów swoich mocą sekretną?
czy może szukali tam w swych sercach
natchnienia
a odpowiedź czy je znaleźli
w rymach dzieł swych przemyślnie ukryli?
stoimy naprzeciw siebie
czekając kto z nas
zrobi tym razem pierwszy ruch
po którym
coś może się z nami stać
- choć przecież wcale nie musi
można odwrócić się i odejść
cofnąć
podejść do siebie jeszcze bliżej
tak blisko że już bardziej
się nie da
lub w bok przesunąć
aby zejść sobie z drogi
która nas tutaj przywiodła
można też zacząć rozmawiać
jeśli nie dławi nas strach
lub jednak
pozwolić naszym ustom milczeć
by za jakiś czas
nie mieć o to do nich żalu
można też poudawać
że wcale nas tutaj nie ma
- albo sprawić
by na naszej twarzy
pojawił się
ten archaiczny uśmiech
z którego choćby Apollo z Tenei
gdzieniegdzie jest znany
ostatecznie można też użyć siły
licząc na czyjąś słabość
- tylko kto z nas
pójdzie wtedy dalej
a kto tutaj na wieki zostanie?
te dni przed nami są właśnie
wypełniane
sztucznym powietrzem
na zamówienie życia naszego wietrznego
produkowanym
przez hybrydowe drzewa
rosnącej w nas ciemności potępionej
do której światło
już dziś dostępu nie ma
spętane liną
niewidocznych znaków zakazu
ustawianych na drogach do wolności
zabieranych nam ponoć
tylko na chwilę
lecz kto wie czy nie na nieskończenie dłużej
myślicie
że te szczepionki coś pomogą?
- pyta Pierwszy
ale w jego pytaniu słychać raczej ton rezygnacji
niż nadziei
ja już w nic im nie wierzę
bo jedyne co robią to wprowadzają jakieś kolejne
idiotyczne restrykcje
i chyba naprawdę chcą z nas wszystkich
znów zrobić potulnych niewolników
- odzywa się Drugi ze złością
z tą szczepionką też coś jest nie tak
ma być niby nową przepustką do starego życia
ale maskę na twarzy
będziesz musiał dalej nosić
i tylko Bóg jeden wie jak długo jeszcze
- dodaje rozgoryczony
gdzie się podziała jego życzliwa złośliwość?
- zastanawia się Trzeci przymykając oczy
chciałby zobaczyć teraz przyszłość
jej dobrą stronę
aby powiedzieć Pierwszemu i Drugiemu
że nie będzie tak źle i wszystko wkrótce się jakoś
ułoży
ale boi się
że to co by tam zobaczył
nie tylko jemu
mogłoby się bardzo nie spodobać
