Pamięci Ninel

Była - jest - będzie

Człowiecza słabość

Jak obraz 

Zapisuje kartę W pustce

Przepowiednia Z dłoni

O zmierzchu

Nierozpoznana

Oddala się z rozmysłem

Obok Bieg myśli

Niekończące się rozdroża

Doznania 

W kilku wymiarach

Za fasadą Obecność

Odkrywanie tajemnic

Rozbite jak dzban

Symptomy zniewolenia

Ten moment

Ten czas...

Czekając na jutro

Jesteś kroplą W oknie duszy

W lustrze przeszłości

Bez zakłamania

                *  *  *

Ten wiersz został stworzony wyłącznie z tytułów wierszy

napisanych przez Ninę Gozdek, wydanych w tomiku „Za fasadą”.

Ja poznałem ją tylko "wirtualnie" - jako Ninel.

Odeszła z tego świata w marcu tego roku.

Mam nadzieję, że tam, gdzie teraz Jest, też pisze wiersze...

właściciele fabryk

coraz częściej w ocalałych jeszcze

naszych małych lokalnych

sklepikach

zaczyna brakować dobrej jakości słów

tak samo jest z życzliwością

szacunkiem

wiedzą opartą na prawdzie

(a nie na medialnych wrzutkach)

- i na samodzielnym wyciąganiu wniosków

ponoć fabryki

nie są zainteresowane ich produkcją

więc dostawy kuleją

zdecydowanie lepszy zysk 

mają na rozhuśtanych emocjach

sprytnie opakowanych w kolorowe kłamstwa

i natarczywą reklamę

podobnie rzecz się ma z jednostronną

tolerancją

fałszywą filantropią

a także ideologiczną dyskryminacją

surowce do ich produkcji są dużo tańsze

bo przeważnie odpadowe

ale wyprodukowane z nich wyroby

oczywiście posiadają wszelkie wymagane

certyfikaty

w tym również te ekologiczne

ukryci

w swoich niedostępnych posiadłościach

właściciele fabryk

dobrze jednak wiedzą co robią

idąc ramię w ramię ze złym duchem czasów

mistyfikacji

rzymskie usta (medalion)

ile masz par oczu 
w które można spojrzeć
jaka jest twarz twoja
którą nosisz pod maską
czy twe rzymskie usta 
moc mają magiczną
wykrywania kłamstwa 
które chce się ukryć
mając głos tak donośny 
czemu często milczysz
boisz się zadawać rany
czy nagości swej wstydzisz
jesteś tylko pytaniem 
czy jednak świadectwem
po co szukasz drogi
skoro sam nią jesteś?

lista nieobecności

 „Jest ja
   ale mnie nie ma” - z wiersza „Sezon” Rafała Wojaczka

            *   *   *

umarł już tak dawno temu
w sobie

że być może

w ogóle się nigdy nie narodził

nie za bardzo pamięta co było potem
gdy skończyło się wtedy
to wszystko
co nawet się nie zaczęło

(pytałem)

prawdopodobnie codziennie

podpisywał jednak listę nieobecności

w swoim życiu

choć wygląda na to że gdzieś zaginęła
(nie szukał)

ma trochę żalu do tego swojego niebytu
ale bez przesady

przesada to jest gdy niespotrzeżenie 
mowa zamienia się w mowę nienawiści
wojna w równie bezwzględną wojnę 
hybrydową
a newsy bezczelnie w fake newsy

                broń się przed takim pojmowaniem sprawy
                gdyż nigdzie cię to nie zaprowadzi
                (czyżby jego ostrzegawczy głos wewnętrzny?) 
                (bo chyba nie mój?)

od żalu 
nie można przezbyt wiele oczekiwać
nie wiedząc
dokąd nie zmierza to
co nie jest tym czym było nie będąc
czarne jak kot
czekający na drogi przebiegnięcie

iluzja

zjawiają się tak bezszelestnie
w ogrodach naszych snów
by zabrać nas ze sobą w podróż
niezwykłą
do wypełnionych magią mórz

przybywają z planety zdarzeń
i spraw dla nas tu niemożliwych
lecz z nimi dotrzemy wszędzie
dopóki
ktoś lub coś nas nie zbudzi

czy są zaprogramowaną
w naszej podświadomości iluzją
czy może raczej krokiem 
do amplifikacji
nieznanych nam części umysłu?

symbole znaki drogowskazy
zdziwienie radość i przerażenie
ucieczka czy pogoń za swoim
przeznaczeniem?
być może - nic nie jest tutaj pewne

skajp

czy ktoś z was wie kiedy się to skończy?
 - pyta Pierwszy
poprawiając tablet żeby lepiej go było widać
w kamerce

na razie nikt nie wie
co to w ogóle jest i skąd się wzięło
a ty pewnie już dzisiaj chciałbyś wiedzieć
kiedy i gdzie pojedziesz na wakacje
 - śmieje się Drugi
przymierzając kupioną przez Internet
maseczkę

całkiem gustowna
może kupię sobie jeszcze przyłbicę?

nie chodzi mi o wakacje
 - odpowiada cicho Pierwszy - tylko o to
kiedy wreszcie będę mógł odwiedzić swoją rodzinę
nie narażając ich na niebezpieczeństwo

teraz wreszcie mamy czas na...
 - zaczyna mówić Trzeci
ale jego okienko znika nagle z ekranu

pewnie znowu mu wifi padło
 - mówi po chwili Pierwszy

albo ten wirus właśnie zaatakował również sieć
 - odzywa się Drugi 

mrugając do niego okiem

po chwili Trzeci ponownie pojawia się w swoim
wirtualnym oknie

mamy czas na co?
dokończ Trzeci bo coś ci przerwało
 - mówi Pierwszy

na to moi drodzy 

aby w końcu sprawdzić 
jak długo można wytrzymać samemu ze sobą
- mówiąc to Trzeci

splata ręce na piersiach teraźniejszości

prawo własności

mam własne myśli
lecz 
czy tylko moje czy może jednak
z czyjejś historii wiatrem przyniesione?

mam własne zdanie
lecz
czy tylko moje czy może jakoś
w moje myśli przemyślnie wplecione?

mam własne oczy
lecz 
czy tylko moje czy może tylko
do głowy mej zostały przytwierdzone?

mam swe marzenia
lecz
czy tylko moje czy może także
tamtego dziecka które noszę w sobie?

mam swego ducha
lecz
czy tylko niego czy może również
ducha tego kogoś kim już być nie mogę?

mam też chyba swój krzyż
lecz
czym on jest dziś czy może raczej
czym stanie się jeśli ruszę z nim w drogę?