tak zimno zrobiło się wokół
coraz więcej nocy za dnia
- smutek zagląda nam w oczy
zastyga zmrożona twarz
szron pisze coś na szybach
w sobie tylko znanym języku
- bo ciepło gdzieś się ukryło
a ogień w szarówce zaginął
powietrze jest takie chłodne
tak chłodne jak twoje dłonie
- narasta poczucie głodu
za małym okruchem słońca
lecz w końcu ta "zima" minie
powróci w nas duch i wiara
- zły czas odejdzie w dal siną
obudzi się w sercach radość
myśląc że ją odzyskujesz
- oddajesz ją za kolejną
(i zapewne wcale nieostatnią)
sfabrykowaną porcję złudzeń
którą karmisz swoje pragnienie
przeżycia
ale ona wie co się dalej stanie
i dziwi się
że nadal nie widzisz
ku czemu to wszystko zmierza
tak niewiele już bowiem brakuje
by stała się kolejnym
numerem
w katalogu chorób
które należy przymusowo
"leczyć"
oczywiście dla twojego dobra
- nie inaczej
tuż obok skały
którą stworzyła natura w swej fantazji
wypływam na morze snu
dotykam ręką wody
- lecz to nie woda jest a melodia
oplatająca mnie jak winorośl
słodyczą słońca karmiącego oliwne gaje
po których Posejdon w ciszy
spaceruje z Amfitrytą
widzę
jak w oddali (znów!) przepływa Odyseusz
wracający do domu
w towarzystwie uczynnych delfinów
melodia nie wiedzieć kiedy staje się kotwicą
mocuję do niej linię życia narysowaną
na mojej dłoni ołówkiem
przez słowa
zatemperowanym
by nim opisać kolejny rejs w ten wymiar
wciąż cyfrą nienazwany
- lecz nic z tego nie będzie
bo gdy tylko oczy otwieram słowa właściwe
w boskiej mgle tajemnic nagle znikają
czasem śmiejemy się chyba trochę za głośno
jakbyśmy chcieli zagłuszyć
ten w duszy naszej wieczny niepokój
zbyt często pijemy też chyba za dużo
i przeklinamy trochę za mocno
lecz raczej można na nas liczyć w potrzebie
od czasu do czasu robimy nawet jakieś plany
na przyszłość i bliższą i dalszą
mimo niewiary w to co przynosi nam los
bywamy też zazdrośni o rzeczy tak małe
że potem ze wstydu się długo palimy
szukając wszędzie wody by ugasić ten pożar
tak bardzo jak kochamy umiemy nienawidzić
za wielkie nic i za małe wszystko
tak samo jak innych tak i samych siebie
i trochę za dużo mówimy prosto w oczy
o czym mówić jest teraz niepoprawnie
zapominając co srebrem jest a co - złotem?
to żadne novum
że nie wszystko da się zawsze zobaczyć
bo zawsze znajdzie się jakaś ciemność
albo taka czy inna bariera
której nie przebije żadne światło ani fizyczne
ani metaforyczne
nie wiadomo więc również jak daleko
można sięgać w nieokreśloność
ludzkiego bytu
- a to zaburza porządek estetyki
być może właśnie o tym rozmyślał
Anaksymander
spoglądając na obłoki rozpostarte na niebie
które przecież nie ze swojej winy
znów zaburzały mu
konieczność poczucia czasu i materii
temat wydaje się niełatwy
ze względu na naturalny surowiec i zaplanowany
wielowymiarowy efekt
jednak konsekwentna realizacja przyjętych założeń
oraz stosowanie przez podległych
rzeźbiarzy
metody małych kroków
by nie popełnić jakiegoś rażącego błędu
który wymusiłby zmianę
tego wspaniałego ponadczasowego projektu
opracowywanego od dawna przez tych
którzy przemyślnie ukryci przed naszym wzrokiem
postanowili stanowić nam przyszłość
a w nim porządek i prawo
(abyśmy nie pogrążyli się w odmętach pragnień)
używając do tego coraz lepszych narzędzi
i nowatorskich technik
powoli
niemal niedostrzegalnie
nadaje naszym umysłom oczekiwany przez nich
wyglądający jak żywy
lecz w rzeczywistości martwy
amorficzny kształt
jakże piękny w swej bezpostaciowej doskonałości
wydaje się że to co w nas istnieje
powinno być przeciwieństwem
tego czego w nas nie ma
lecz gdy spojrzeć na to chłodnym okiem
czyż nie są one jednym i tym samym?
lecz często obraz który zobaczymy
przed naszymi oczyma
tak szybko jak powstaje
równie szybko zniknąć gdzieś potrafi
zanim dobrze mu się przyjrzeć zdążymy
o ile nie zapisze się we wspomnieniach
które i tak potrzebą chwili
kiedyś mogą zostać odwrócone
na ich drugą stronę
w celu niekoniecznie uczciwym
a co na to Księżyc
- ten niepoprawny lunatyk
i wierny przyjaciel niejednego poety
swoje drugie oblicze
kryjący przed nami od wieków?
trzeba by go o to spytać przy jakiejś okazji
bo on też wciąż pojawia się i znika
by co lat dziewiętnaście
wracać w to samo miejsce ekliptyki
z którego w podróż swą po niebie wyrusza
