na śmierć i życie

 

czekając na przystanku na swój autobus

patrzę jak po drugiej stronie ulicy

wiewiórka ucieka przed atakiem wrony

tocząc z nią walkę na śmierć i życie

 

pomyka po drzew cienkich gałązkach

tak zwinnie i szybko jak tylko potrafi

w ostatniej chwili unikając dzioba

i szpon wrony zaciekłej w swym ataku

 

a może prawda jest zupełnie inna

niż to - co jak mi się wydaje - widzę

bo wrona chce tylko przepędzić wiewiórkę

chroniąc przed nią swe bezbronne pisklę?

 

"patrzeć" nie musi wcale znaczyć "widzieć"

wrony nie zawsze coś "rozdzióbać" pragną

urocza wiewiórka jest czasem złośliwa

a prawda bywa cenną częścią kłamstwa

głód

 

chodzimy po ulicach

strzepując wciąż ten sam gorzki popiół

z myśli wypalanych przez głód

przeglądamy się 

w szybach zamkniętych na głucho okien

przybrudzanych przez czas

jedną ręką rozsuwamy

zamek błyskawiczny horyzontu zdarzeń

by drugą zaraz go zamknąć

 

uciekamy wiedząc

że przed samymi sobą uciec nie można

tak samo jak przed światłem

i wybaczamy wszystkim

którzy jeszcze nie wiedzą co uczynią

gdy wkraczając w zaklęty krąg iluzji

rozstaną się ze swym dzieciństwem

kilka refleksji na kilku marginesach

                                                         

zebra i lew

 - w znanym (?) nam świecie

interakcja jest niemal oczywista

w zmyśle intuicji

człowiek i człowiek

 - tu już nie jest tak łatwo

bo wszystko może się zdarzyć

równie dobrze jak nic

Bóg i zebra

 - Hiob dobrze wiedział

kto dał jej wolność

której on został pozbawiony

człowiek i Bóg

 - "nadal ta sama niepewność"

bo światło i mrok

bywają wciąż niewidoczne

"Droga Życia"

                                                                                    z cyklu "filmy i seriale"

takie to życie bywa czasem

jakieś niepoukładane

mimo naszych najszczerszych chęci

 

a staramy się przecież postępować

jak najlepiej

i to nie zawsze dla nas

 - tylko dlatego

bo uważamy że tak właśnie należy

 

wydaje się więc że idziemy drogą

sprawiedliwych

a nie drogą grzeszników

ale i tak spotykamy na niej wyzwania

którym musimy sprostać

choć nie jest to łatwe 

albo bywa wprost niemożliwe

szczególnie

w stosunku do siebie samych

 

jak się z tym wszystkim pogodzić

jak zrozumieć

gdzie wiedzie nas los

w tym świecie który wcale nie jest

czarno-biały

być może odpowiedź 

można odnaleźć idąc jedną z dróg

do Santiago de Compostela

 - a może to sama droga

jest odpowiedzią

mogącą jeszcze za życia

pokonać naszą śmierć

podchody

 

wiosna bawiąc się z zimą

w podchody

zostawia strzałki z gałązek

lub wydeptuje je

w śniegu

który tak bardzo chciałby 

zamienić się wreszcie

w wodę

by zmyć z siebie 

ten kurz

minionego już czasu

który odszedł

w głąb naszych wspomnień

zostawiając po sobie

kolejne

niewidoczne zmarszczki

na twarzach

w zmrożonym uśmiechu

pogrążonych

opowieść

 

tamtego dnia - tak kiedyś zacznę tę opowieść - 

węzły wątpliwości zostały rozwiązane

i wszystko wreszcie ruszyło z punktu wyjścia

gdzie trwało biernym na cud oczekiwaniem

 

oczekiwaniem w którym nie było żadnej treści

a i forma pozostawiała wiele do życzenia

 - było bowiem już tylko przyzwyczajeniem

opakowanym w arkusze łakomego czasu

czasu w swym apetycie niepowstrzymalnym

ani przez zaklęcia ani modły wznoszone

ku niebu w górach na morzu wśród bliskich

czy to w samotności - co nie ma znaczenia

 

znaczenia dla sprawy o której opowiedzieć

chcę nie bacząc czy słuchać mnie zechcesz

miast mym rozkoszować się milczeniem

 - czczym choć w swoim pięknie doskonałym

 

twoje w moich

 

twoje oczy w moich oczach

wypatrują swoich słów

 

twoje słowa w moich słowach

układają nas do snu

twoje sny w moich snach

zaplatają nam ręce

twoje ręce w moich rękach

otwierają w nas serca

 

twoje serce w moim sercu

jest naszą modlitwą

 

twoja dusza w mojej duszy

odgaduje przyszłość