zebra i lew
- w znanym (?) nam świecie
interakcja jest niemal oczywista
w zmyśle intuicji
człowiek i człowiek
- tu już nie jest tak łatwo
bo wszystko może się zdarzyć
równie dobrze jak nic
Bóg i zebra
- Hiob dobrze wiedział
kto dał jej wolność
której on został pozbawiony
człowiek i Bóg
- "nadal ta sama niepewność"
bo światło i mrok
bywają wciąż niewidoczne
z cyklu "filmy i seriale"
takie to życie bywa czasem
jakieś niepoukładane
mimo naszych najszczerszych chęci
a staramy się przecież postępować
jak najlepiej
i to nie zawsze dla nas
- tylko dlatego
bo uważamy że tak właśnie należy
wydaje się więc że idziemy drogą
sprawiedliwych
a nie drogą grzeszników
ale i tak spotykamy na niej wyzwania
którym musimy sprostać
choć nie jest to łatwe
albo bywa wprost niemożliwe
szczególnie
w stosunku do siebie samych
jak się z tym wszystkim pogodzić
jak zrozumieć
gdzie wiedzie nas los
w tym świecie który wcale nie jest
czarno-biały
być może odpowiedź
można odnaleźć idąc jedną z dróg
do Santiago de Compostela
- a może to sama droga
jest odpowiedzią
mogącą jeszcze za życia
pokonać naszą śmierć
wiosna bawiąc się z zimą
w podchody
zostawia strzałki z gałązek
lub wydeptuje je
w śniegu
który tak bardzo chciałby
zamienić się wreszcie
w wodę
by zmyć z siebie
ten kurz
minionego już czasu
który odszedł
w głąb naszych wspomnień
zostawiając po sobie
kolejne
niewidoczne zmarszczki
na twarzach
w zmrożonym uśmiechu
pogrążonych
tamtego dnia - tak kiedyś zacznę tę opowieść -
węzły wątpliwości zostały rozwiązane
i wszystko wreszcie ruszyło z punktu wyjścia
gdzie trwało biernym na cud oczekiwaniem
oczekiwaniem w którym nie było żadnej treści
a i forma pozostawiała wiele do życzenia
- było bowiem już tylko przyzwyczajeniem
opakowanym w arkusze łakomego czasu
czasu w swym apetycie niepowstrzymalnym
ani przez zaklęcia ani modły wznoszone
ku niebu w górach na morzu wśród bliskich
czy to w samotności - co nie ma znaczenia
znaczenia dla sprawy o której opowiedzieć
chcę nie bacząc czy słuchać mnie zechcesz
miast mym rozkoszować się milczeniem
- czczym choć w swoim pięknie doskonałym
twoje oczy w moich oczach
wypatrują swoich słów
twoje słowa w moich słowach
układają nas do snu
twoje sny w moich snach
zaplatają nam ręce
twoje ręce w moich rękach
otwierają w nas serca
twoje serce w moim sercu
jest naszą modlitwą
twoja dusza w mojej duszy
odgaduje przyszłość
sztuka współczesna ponoć jest teraz dla wszystkich czyli
być może dla nikogo - ale nie bądźmy znów tacy elitarni
bo któż jest dziś elitą i w jakim znaczeniu tego słowa
gdy autorytet niepostrzeżenie staje się autorytaryzmem
sztuka współczesna to już nie tylko malarstwo czy rzeźba
ale także performance animacje i różne instalacje mające
zaskoczyć czy nawet oburzyć - próba jej objaśnienia
wymyka się na dzisiaj (u)znanym kategoriom estetycznym
czasem forma potrafi w niej zdominować treść tak mocno
że jej przesłanie staje się nieczytelne właściwie dla nikogo
poza jej autorem - o ile sam autor wie co właściwie
chciałby przekazać poza wrzaskiem czy też własnym ego
niektórzy sądzą że sztuka nieuchronnie zmierza w stronę
sztuki cyfrowej czy wręcz wirtualnej - interaktywność
w świecie metaversum przy pomocy algorytmów
ma zastąpić realny kontakt z drugim człowiekiem i naturą
wracając do sztuki współczesnej mielenie mięsa na kotlety
może być przejawem sztuki ale kulinarnej - raczej trudno
dostrzec w tym jakąś wartość poza instrumentalnym
(z)definiowaniem swobody i wolności twórczej artysty
albo nastąpiło już odwrócenie wartości i to co banalne
ma wyznaczać nowe standardy transcendencji i piękna
- co chyba doprowadzi sztukę do chwilowej rozrywki
która nic od nas nie wymaga poza odrobiną straty czasu
biały niedźwiedź
płynie w polarnej ciszy na krze
odłamanej z mego snu
na krótką chwilę
przez dźwięk
pustej podmiejskiej kolejki
ciągnącej za sobą
śnieżny pył
spóźnionych powrotów do domu
tych dla których czas
nigdy nie umie się w porę
zatrzymać
kiedy najbardziej
byłoby im to potrzebne
tylko jak zimny wiatr
zamraża im wciąż oczy
tworząc małe kawałki bursztynu
z zatopionych w nich
źrenic
które ktoś kiedyś
- być może -
w końcu znajdzie na brzegu
morza samotności
ukrytego w ich głowach
przed światłem latarni rosnącej
na ulicy
przy której nikt inny nie mieszka
prócz zdobywców księżyca
