dla Frani
∗ ∗ ∗
i gdzie teraz jesteś
w tej swojej pełnej miłości
podróży przez życie
potrzebującej dobrego opisu
potrzebującej
słów dużo mocniejszych
od tej naszej słabości
przechodzenia
do porządku dziennego
pośród ciepła
obrazów namalowanych
przez Twoje serce
w osób pamięci tak wielu
jak wiele dni zostało
przez Ciebie zmienionych
na lepsze
- a dni tych
zliczyć nikt nie zdoła
bo nie skończyły się przecież
mimo
że stąd odeszłaś
a miało być tak pięknie... - mówi Pierwszy
patrząc w niebo
jakby właśnie tam kryła się odpowiedź
dlaczego jednak tak nie jest
a nie mówiłem? - odzywa się Drugi
lecz w jego głosie
już nie słychać rozgoryczenia czy złości
tylko niemaskowany gniew
- na dodatek próbują dzielić ludzi
choć pewnie dobrze wiedzą
o co tak naprawdę w tym wszystkim chodzi
i jak źle może się to dla nas skończyć
Trzeci zastanawia się co trzeba by zrobić
aby bez utraty godności sprostać tej sytuacji
dzisiaj
- dzisiaj ale też i jutro
zanim trzej mędrcy wyruszą w swą drogę
tak zimno zrobiło się wokół
coraz więcej nocy za dnia
- smutek zagląda nam w oczy
zastyga zmrożona twarz
szron pisze coś na szybach
w sobie tylko znanym języku
- bo ciepło gdzieś się ukryło
a ogień w szarówce zaginął
powietrze jest takie chłodne
tak chłodne jak twoje dłonie
- narasta poczucie głodu
za małym okruchem słońca
lecz w końcu ta "zima" minie
powróci w nas duch i wiara
- zły czas odejdzie w dal siną
obudzi się w sercach radość
myśląc że ją odzyskujesz
- oddajesz ją za kolejną
(i zapewne wcale nieostatnią)
sfabrykowaną porcję złudzeń
którą karmisz swoje pragnienie
przeżycia
ale ona wie co się dalej stanie
i dziwi się
że nadal nie widzisz
ku czemu to wszystko zmierza
tak niewiele już bowiem brakuje
by stała się kolejnym
numerem
w katalogu chorób
które należy przymusowo
"leczyć"
oczywiście dla twojego dobra
- nie inaczej
tuż obok skały
którą stworzyła natura w swej fantazji
wypływam na morze snu
dotykam ręką wody
- lecz to nie woda jest a melodia
oplatająca mnie jak winorośl
słodyczą słońca karmiącego oliwne gaje
po których Posejdon w ciszy
spaceruje z Amfitrytą
widzę
jak w oddali (znów!) przepływa Odyseusz
wracający do domu
w towarzystwie uczynnych delfinów
melodia nie wiedzieć kiedy staje się kotwicą
mocuję do niej linię życia narysowaną
na mojej dłoni ołówkiem
przez słowa
zatemperowanym
by nim opisać kolejny rejs w ten wymiar
wciąż cyfrą nienazwany
- lecz nic z tego nie będzie
bo gdy tylko oczy otwieram słowa właściwe
w boskiej mgle tajemnic nagle znikają
czasem śmiejemy się chyba trochę za głośno
jakbyśmy chcieli zagłuszyć
ten w duszy naszej wieczny niepokój
zbyt często pijemy też chyba za dużo
i przeklinamy trochę za mocno
lecz raczej można na nas liczyć w potrzebie
od czasu do czasu robimy nawet jakieś plany
na przyszłość i bliższą i dalszą
mimo niewiary w to co przynosi nam los
bywamy też zazdrośni o rzeczy tak małe
że potem ze wstydu się długo palimy
szukając wszędzie wody by ugasić ten pożar
tak bardzo jak kochamy umiemy nienawidzić
za wielkie nic i za małe wszystko
tak samo jak innych tak i samych siebie
i trochę za dużo mówimy prosto w oczy
o czym mówić jest teraz niepoprawnie
zapominając co srebrem jest a co - złotem?
to żadne novum
że nie wszystko da się zawsze zobaczyć
bo zawsze znajdzie się jakaś ciemność
albo taka czy inna bariera
której nie przebije żadne światło ani fizyczne
ani metaforyczne
nie wiadomo więc również jak daleko
można sięgać w nieokreśloność
ludzkiego bytu
- a to zaburza porządek estetyki
być może właśnie o tym rozmyślał
Anaksymander
spoglądając na obłoki rozpostarte na niebie
które przecież nie ze swojej winy
znów zaburzały mu
konieczność poczucia czasu i materii
