no i znów się coś nie zgadza
miało ich być cztery a może jest jednak pięć
- tych sił
sił natury jak mówią naukowcy
ciągle zapatrzeni tylko w te swoje teorie
i eksperymenty
tak jakby wszystko nimi można było
wytłumaczyć
a cóż mnie to obchodzi - powiesz
słuchając "Czasu i wody" Zuzanny
wieczorem
gdy blisko są już twój sen i twoja bezsenność
być może nic
być może trochę
być może trochę więcej niż przypuszczasz
z cyklu "filmy i seriale"
- bądź wierny marzeniom - usłyszałem w jakimś serialu
nie pamiętam w jakim ale to całkiem mądre słowa - pomyślałem -
i doskonale się nadają na tytuł piosenki a nawet i wiersza
gdyby ktoś zechciałby może napisać
parę strof o tym czy marzenia w ogóle jeszcze istnieją
- tylko o które z nich tak naprawdę chodzi:
o te jakże często zuchwałe z lat dziecięcych
czy te nieco późniejsze które już nas tylko sobą dręczą?
(gdyby ktoś pytał to poprzedni wers jest kolejnym świadomym
nawiązaniem do słów jednego z moich ulubionych poetów)
cóż niektóre seriale są naprawdę niezłe - przyznaję - jak choćby
Breaking Bad Sneaky Pete albo oryginalny Rake
w którym zagrał - cóż za błyskotliwy pokaz auto-destrukcji -
Richard Roxburgh jako Cleaver Greene
- i śledząc śmieszne i straszne losy ich bohaterów
jakoś nie mam poczucia że coś w zamian tracę
a jedynym z nimi problemem w razie powodzenia u publiczności
jest ich pączkowanie w kolejne sezony
co może jednak prowadzić do - delikatnie mówiąc -
lekkiego zmęczenia nadmiernie eksploatowanym tematem
lecz ten serial w którym teraz wszyscy gramy - jako statyści -
choć nikt nas nie raczył spytać o zdanie
i jego kolejne sezony przetaczające się niczym fale tsunami
przez oceany codzienności po których pływamy
przystań spokojną wciąż próbując znaleźć
- jest serialem kiepsko wyreżyserowanym
w którym role główne obsadzili przybysze z obcej planety
(nie wiedzieć czemu zwą ją również Ziemią)
o tak koszmarnym braku warsztatu i ludzkiej empatii
że zaczyna nam - dosłownie i w przenośni - brakować tlenu
tak wiele dobrych rzeczy
można by z ciebie wykonać
jak choćby krzesło albo piękny stół
a nawet cały dom zbudować
od podłogi aż po dach
(i wcale nie musiałby to być
kolejny cud)
i jeszcze ławkę
przed domem tym postawić
by słońca zachód móc oglądać
lub z nieba roje spadających gwiazd
można by także zrobić
ładną dla dziecka zabawkę
na przykład konika na biegunach
czy też zwinną łódkę
a przy odrobinie inwencji
stworzyć oryginalną ramę na obraz
albo wielkie lustro
w którym można się będzie przejrzeć
przed wyruszeniem w świat
na poszukiwanie
drzewa poznania dobra i zła
którym - w co wierzę - wciąż jesteś
mijają lata
i tak wiele spraw przechodzi
w niepamięć
lecz ciągle nie mija ta złość
na takie właśnie życie
na ten przewrotny
nie-ludzki los
i na Boga lub kogoś tam w górze
kto bawi się z nami
w te osobliwe przypadki
którym wierzyć nie można za grosz
jak królikom
wyciąganym z pustego kapelusza
przez kuglarza
uważającego się za artystę
tej przemyślnej sztuki
a przecież
w tym wszystkim co nas spotyka
powinna być
chyba jakaś równowaga
pomiędzy przypadkiem a namysłem
- nieprawdaż?
widok pierwszy
ma jasność śniegu rozlaną po lodowym jeziorze
zachwytu
nad ciszą i spokojem zawieszonym
w mroźnym powietrzu
przyniesionym
przez wschodzące słońce
i dyskretną samotność
widok drugi
to odbicie nieba nad miastem
w połączonych ze sobą kroplach boskiej wody
i kolorów uchwyconych
spojrzeniem
w tej jednej niemożliwej chwili
by zatrzymać je
w niemym zadziwieniu
widok trzeci
jest linią zawieszoną na widnokręgu metafory
oddzielającej błękit nieba
od szczytów śniących jadeitem
marzeń
przeniesionych ukradkiem
z odległej krainy
przez granice filozofii czasu
widok czwarty
lecz wcale nie ostatni w korowodzie krajobrazów
malowanych przed oczami
pędzlem światła
niech zostanie tajemnicą
niczym dar mówienia językami
otrzymany
jak niespodziewany prezent
widma zaczynają wypierać
rzeczywistość
z tego obszaru który ogarniasz swoim życiem
w ciągłej pogoni za Tyche
- córką (ponoć) Prometeusza
choć niektórzy twierdzą
że córką kogoś innego acz znacznego
była jednak
i nie jest istotny nawet twój faktyczny bezruch
który się czasem podczas tego biegu
dziwnym trafem pojawia
- on też jest widmem
ponieważ przestrzeń i tak się porusza
bez twojego udziału
a często tak-jakby wbrew niemu
to nic nowego - powiesz -
i będzie to też racja
której podważyć się nie da żadnym narzędziem
przeznaczonym do tego właśnie celu
albo i jakiegoś innego
będącego (być może) tylko widmem światła
rozszczepionego w zamieci śnieżnej
którą boska Nemezis
przyniosła tej zimy dla ciebie
nie wiem czy Spartakus
uciekając ze szkoły gladiatorów
miał już jakiś plan
a tym bardziej nie mogę być pewien
czy ta jego ucieczka
faktycznie była spowodowana
swobody pragnieniem
czy też jakimś nagłym impulsem
który sprawił że wszystko inne
naraz straciło swe pierwotne znaczenie
tak czy owak ucieczka się powiodła
pomogło też trochę szczęście
nie brakowało mu też odwagi błysku
ani dobrych pomysłów
choć decyzja by obóz założyć
na Wezuwiusza szczycie
wydawała się na rzut oka pierwszy
niezbyt przemyślaną
(miejsce do obrony łatwe
- do ucieczki trudne raczej)
ale nikt wtedy nie posądzał tej góry
o bycie wulkanem uśpionym
co może dość niespodziewanie
zakończyć czyjeś życie
- o czym boleśnie się przekonali
mieszkańcy Pompejów i Herkulanum
lecz czego szukali tam wieki później
na brzegu krateru dymiącego
wśród oparów siarki
ojczyzny swej poeci pozbawieni
których wszyscy znamy
- Norwid Słowacki Mickiewicz
a nawet
Nie-Boskiej komedii twórca bezimienny?
może chcieli zobaczyć
jaka siła sprawia
że czas w Casa del Poeta Tragico
potrafi bez uprzedzenia się zatrzymać
i już nie iść dalej?
czy może chcieli się zmierzyć
z podskórnym strachem
przed słów swoich mocą sekretną?
czy może szukali tam w swych sercach
natchnienia
a odpowiedź czy je znaleźli
w rymach dzieł swych przemyślnie ukryli?
