to żadne novum
że nie wszystko da się zawsze zobaczyć
bo zawsze znajdzie się jakaś ciemność
albo taka czy inna bariera
której nie przebije żadne światło ani fizyczne
ani metaforyczne
nie wiadomo więc również jak daleko
można sięgać w nieokreśloność
ludzkiego bytu
- a to zaburza porządek estetyki
być może właśnie o tym rozmyślał
Anaksymander
spoglądając na obłoki rozpostarte na niebie
które przecież nie ze swojej winy
znów zaburzały mu
konieczność poczucia czasu i materii
temat wydaje się niełatwy
ze względu na naturalny surowiec i zaplanowany
wielowymiarowy efekt
jednak konsekwentna realizacja przyjętych założeń
oraz stosowanie przez podległych
rzeźbiarzy
metody małych kroków
by nie popełnić jakiegoś rażącego błędu
który wymusiłby zmianę
tego wspaniałego ponadczasowego projektu
opracowywanego od dawna przez tych
którzy przemyślnie ukryci przed naszym wzrokiem
postanowili stanowić nam przyszłość
a w nim porządek i prawo
(abyśmy nie pogrążyli się w odmętach pragnień)
używając do tego coraz lepszych narzędzi
i nowatorskich technik
powoli
niemal niedostrzegalnie
nadaje naszym umysłom oczekiwany przez nich
wyglądający jak żywy
lecz w rzeczywistości martwy
amorficzny kształt
jakże piękny w swej bezpostaciowej doskonałości
wydaje się że to co w nas istnieje
powinno być przeciwieństwem
tego czego w nas nie ma
lecz gdy spojrzeć na to chłodnym okiem
czyż nie są one jednym i tym samym?
lecz często obraz który zobaczymy
przed naszymi oczyma
tak szybko jak powstaje
równie szybko zniknąć gdzieś potrafi
zanim dobrze mu się przyjrzeć zdążymy
o ile nie zapisze się we wspomnieniach
które i tak potrzebą chwili
kiedyś mogą zostać odwrócone
na ich drugą stronę
w celu niekoniecznie uczciwym
a co na to Księżyc
- ten niepoprawny lunatyk
i wierny przyjaciel niejednego poety
swoje drugie oblicze
kryjący przed nami od wieków?
trzeba by go o to spytać przy jakiejś okazji
bo on też wciąż pojawia się i znika
by co lat dziewiętnaście
wracać w to samo miejsce ekliptyki
z którego w podróż swą po niebie wyrusza
te dni teraz są jakieś takie jakby niewyraźne
więc trzeba by z nich może coś zlepić
aby nabrały kształtu bardziej konkretnego
w perspektywie czasu której nam brakuje
trzeba by je zlepić w jakąś jedną całość
całość taką jak choćby nasze ludzkie ciała
które dzięki temu nie będą już dłużej
bytem niewidzialnym w historii zwierciadle
bo ciało a w nim dusza i krew to przecież życie
- i cóż z tego że to życie jutro
wciąż może być jak i równie dobrze zniknąć
albo stać się morzem po którego falach idziesz
lub miastem w którym szukasz swego cienia
na ścianach nigdy niewybudowanych domów
przestawiam litery w słowach
zepsutych w pół drogi do ciebie
może w ten sposób je naprawię
i znów ruszą z miejsca
w którym utknęły
nie mam lepszego pomysłu
ani innych narzędzi mogących
mi pomóc im pomóc
nie wiem tylko czy je zrozumiesz
kiedy do ciebie tak inne przyjdą
no i znów się coś nie zgadza
miało ich być cztery a może jest jednak pięć
- tych sił
sił natury jak mówią naukowcy
ciągle zapatrzeni tylko w te swoje teorie
i eksperymenty
tak jakby wszystko nimi można było
wytłumaczyć
a cóż mnie to obchodzi - powiesz
słuchając "Czasu i wody" Zuzanny
wieczorem
gdy blisko są już twój sen i twoja bezsenność
być może nic
być może trochę
być może trochę więcej niż przypuszczasz
z cyklu "filmy i seriale"
- bądź wierny marzeniom - usłyszałem w jakimś serialu
nie pamiętam w jakim ale to całkiem mądre słowa - pomyślałem -
i doskonale się nadają na tytuł piosenki a nawet i wiersza
gdyby ktoś zechciałby może napisać
parę strof o tym czy marzenia w ogóle jeszcze istnieją
- tylko o które z nich tak naprawdę chodzi:
o te jakże często zuchwałe z lat dziecięcych
czy te nieco późniejsze które już nas tylko sobą dręczą?
(gdyby ktoś pytał to poprzedni wers jest kolejnym świadomym
nawiązaniem do słów jednego z moich ulubionych poetów)
cóż niektóre seriale są naprawdę niezłe - przyznaję - jak choćby
Breaking Bad Sneaky Pete albo oryginalny Rake
w którym zagrał - cóż za błyskotliwy pokaz auto-destrukcji -
Richard Roxburgh jako Cleaver Greene
- i śledząc śmieszne i straszne losy ich bohaterów
jakoś nie mam poczucia że coś w zamian tracę
a jedynym z nimi problemem w razie powodzenia u publiczności
jest ich pączkowanie w kolejne sezony
co może jednak prowadzić do - delikatnie mówiąc -
lekkiego zmęczenia nadmiernie eksploatowanym tematem
lecz ten serial w którym teraz wszyscy gramy - jako statyści -
choć nikt nas nie raczył spytać o zdanie
i jego kolejne sezony przetaczające się niczym fale tsunami
przez oceany codzienności po których pływamy
przystań spokojną wciąż próbując znaleźć
- jest serialem kiepsko wyreżyserowanym
w którym role główne obsadzili przybysze z obcej planety
(nie wiedzieć czemu zwą ją również Ziemią)
o tak koszmarnym braku warsztatu i ludzkiej empatii
że zaczyna nam - dosłownie i w przenośni - brakować tlenu
