przestawiam litery w słowach
zepsutych w pół drogi do ciebie
może w ten sposób je naprawię
i znów ruszą z miejsca
w którym utknęły
nie mam lepszego pomysłu
ani innych narzędzi mogących
mi pomóc im pomóc
nie wiem tylko czy je zrozumiesz
kiedy do ciebie tak inne przyjdą
no i znów się coś nie zgadza
miało ich być cztery a może jest jednak pięć
- tych sił
sił natury jak mówią naukowcy
ciągle zapatrzeni tylko w te swoje teorie
i eksperymenty
tak jakby wszystko nimi można było
wytłumaczyć
a cóż mnie to obchodzi - powiesz
słuchając "Czasu i wody" Zuzanny
wieczorem
gdy blisko są już twój sen i twoja bezsenność
być może nic
być może trochę
być może trochę więcej niż przypuszczasz
z cyklu "filmy i seriale"
- bądź wierny marzeniom - usłyszałem w jakimś serialu
nie pamiętam w jakim ale to całkiem mądre słowa - pomyślałem -
i doskonale się nadają na tytuł piosenki a nawet i wiersza
gdyby ktoś zechciałby może napisać
parę strof o tym czy marzenia w ogóle jeszcze istnieją
- tylko o które z nich tak naprawdę chodzi:
o te jakże często zuchwałe z lat dziecięcych
czy te nieco późniejsze które już nas tylko sobą dręczą?
(gdyby ktoś pytał to poprzedni wers jest kolejnym świadomym
nawiązaniem do słów jednego z moich ulubionych poetów)
cóż niektóre seriale są naprawdę niezłe - przyznaję - jak choćby
Breaking Bad Sneaky Pete albo oryginalny Rake
w którym zagrał - cóż za błyskotliwy pokaz auto-destrukcji -
Richard Roxburgh jako Cleaver Greene
- i śledząc śmieszne i straszne losy ich bohaterów
jakoś nie mam poczucia że coś w zamian tracę
a jedynym z nimi problemem w razie powodzenia u publiczności
jest ich pączkowanie w kolejne sezony
co może jednak prowadzić do - delikatnie mówiąc -
lekkiego zmęczenia nadmiernie eksploatowanym tematem
lecz ten serial w którym teraz wszyscy gramy - jako statyści -
choć nikt nas nie raczył spytać o zdanie
i jego kolejne sezony przetaczające się niczym fale tsunami
przez oceany codzienności po których pływamy
przystań spokojną wciąż próbując znaleźć
- jest serialem kiepsko wyreżyserowanym
w którym role główne obsadzili przybysze z obcej planety
(nie wiedzieć czemu zwą ją również Ziemią)
o tak koszmarnym braku warsztatu i ludzkiej empatii
że zaczyna nam - dosłownie i w przenośni - brakować tlenu
tak wiele dobrych rzeczy
można by z ciebie wykonać
jak choćby krzesło albo piękny stół
a nawet cały dom zbudować
od podłogi aż po dach
(i wcale nie musiałby to być
kolejny cud)
i jeszcze ławkę
przed domem tym postawić
by słońca zachód móc oglądać
lub z nieba roje spadających gwiazd
można by także zrobić
ładną dla dziecka zabawkę
na przykład konika na biegunach
czy też zwinną łódkę
a przy odrobinie inwencji
stworzyć oryginalną ramę na obraz
albo wielkie lustro
w którym można się będzie przejrzeć
przed wyruszeniem w świat
na poszukiwanie
drzewa poznania dobra i zła
którym - w co wierzę - wciąż jesteś
mijają lata
i tak wiele spraw przechodzi
w niepamięć
lecz ciągle nie mija ta złość
na takie właśnie życie
na ten przewrotny
nie-ludzki los
i na Boga lub kogoś tam w górze
kto bawi się z nami
w te osobliwe przypadki
którym wierzyć nie można za grosz
jak królikom
wyciąganym z pustego kapelusza
przez kuglarza
uważającego się za artystę
tej przemyślnej sztuki
a przecież
w tym wszystkim co nas spotyka
powinna być
chyba jakaś równowaga
pomiędzy przypadkiem a namysłem
- nieprawdaż?
widok pierwszy
ma jasność śniegu rozlaną po lodowym jeziorze
zachwytu
nad ciszą i spokojem zawieszonym
w mroźnym powietrzu
przyniesionym
przez wschodzące słońce
i dyskretną samotność
widok drugi
to odbicie nieba nad miastem
w połączonych ze sobą kroplach boskiej wody
i kolorów uchwyconych
spojrzeniem
w tej jednej niemożliwej chwili
by zatrzymać je
w niemym zadziwieniu
widok trzeci
jest linią zawieszoną na widnokręgu metafory
oddzielającej błękit nieba
od szczytów śniących jadeitem
marzeń
przeniesionych ukradkiem
z odległej krainy
przez granice filozofii czasu
widok czwarty
lecz wcale nie ostatni w korowodzie krajobrazów
malowanych przed oczami
pędzlem światła
niech zostanie tajemnicą
niczym dar mówienia językami
otrzymany
jak niespodziewany prezent
widma zaczynają wypierać
rzeczywistość
z tego obszaru który ogarniasz swoim życiem
w ciągłej pogoni za Tyche
- córką (ponoć) Prometeusza
choć niektórzy twierdzą
że córką kogoś innego acz znacznego
była jednak
i nie jest istotny nawet twój faktyczny bezruch
który się czasem podczas tego biegu
dziwnym trafem pojawia
- on też jest widmem
ponieważ przestrzeń i tak się porusza
bez twojego udziału
a często tak-jakby wbrew niemu
to nic nowego - powiesz -
i będzie to też racja
której podważyć się nie da żadnym narzędziem
przeznaczonym do tego właśnie celu
albo i jakiegoś innego
będącego (być może) tylko widmem światła
rozszczepionego w zamieci śnieżnej
którą boska Nemezis
przyniosła tej zimy dla ciebie
