minęło już tak wiele dni i w oczach już łez jakby mniej
lecz nic nie zapełni tej pustki przez którą musimy przejść
samotność wsłuchuje się w ciszę licząc już tylko na cud
o którym by można napisać w kronice wzniosłych słów
cudu jednak nie będzie tak jak nie ma już Was wśród nas
będziemy jednak pamiętać tak długo jak biegnie nasz czas
który to już raz
usiłuję się poskładać
z części zamiennych
(siłą rzeczy
już nieoryginalnych)
w jedną całość
i spróbować
w taki sposób uruchomić
swój układ krążenia
myśli
wciąż zapętlonych
w swej drodze
znikąd donikąd
by znów zaczął działać tak
jak powinien
a powinien
chronić mnie przed tym
co niesie mi słabość
sprawia ból
wyrywa z mej głowy sen
przebija na wylot
me serce
i pozbawia mnie woli
życia
takiego jakie powinno
nadal być
zanim stało się tym czymś
co je tylko
lepiej lub gorzej
przypomina
błąkamy się jak jakieś senne zjawy
nie wiedząc dlaczego kochamy
i na co umieramy
by co i rusz do życia powstawać
sami w tym życiu sobie wybieramy
własne niebo i osobiste piekło
tutaj teraz i na wieczność
poza czasem w bezmiarze rozpostartą
próbujemy jednak mierzyć jakąś miarą
to wszystko co nas w życiu spotyka
na tej drodze donikąd
która gdzieś nas w końcu zaprowadzi
w labiryntach kłamstw i manipulacji
szukamy wyjścia ze swych słabości
by ocalić w sobie tę godność
której ktoś bardzo chce nas pozbawić
a niełatwo jest dziś w siebie uwierzyć
by przed złem się bronić tak mocno
jak przed samym sobą
nie bacząc z czym przyjdzie się mierzyć
na motywach utworu "Pudełko" Zbigniewa Herberta
"Cały nasz wszechświat
jest zamknięty w pudełku od zapałek"
- napisał któregoś dnia Książę Poetów
jakże to tak! - żachnąłem się
czytając te słowa
- mój wszechświat
jest tak pełen osób rzeczy miejsc marzeń
myśli przeżyć czy wspomnień
że nijak nie da się go w nim zmieścić!
cóż...
nie mam pojęcia
co w tym przypadku było inspiracją Poety
ale im częściej nad tym pudełkiem
rozmyślam
tym bardziej przyznaję mu rację
"vanitas vanitatum et omnia vanitas"
- uważał już przecież Kohelet
o którym nawet dzisiaj (!)
nic pewnego nie da się powiedzieć
zaraz sobie przypomnę
dlaczego już się nie wsłuchuję
tak łapczywie jak kiedyś
co mówi me serce
i dlaczego nie pytam
czy wciąż jest coś
co jest dla mnie bezcenne
gdy niemal wszystko
da się kupić lub sprzedać
zaraz sobie przypomnę
jak bardzo me wspomnienia
zdążyły się zestarzeć
i jak się otwiera
drzwi młodości zamknięte
na klucz zagubiony
wśród pomarańczy zapachu
tak wyczekiwanych
w przedświątecznej kolejce
zaraz sobie przypomnę
co koniecznie uratować trzeba
by nie przepadło
zanim cyfry mego zegara
w rzece czasu płynącej
nie znikną na dobre
i co uczynić należy
aby wybaczyć sobie to
czego się nia da rozgrzeszyć
czasem stać się kimś chciałbym
niewidzialnym
aby zobaczyć i usłyszeć
to co jest często przede mną ukryte
- rzuca rymem Pierwszy
zakłócając piękno zimowej ciszy
ty już często jesteś niewidzialny
szczególnie dla tych
którzy za nic mają twoje życie
choć nie zawsze potrafisz to dostrzec
- mówi śmiejąc się Drugi
spełnieniem twojego marzenia
byłby hełm Hadesa
tylko nie jestem pewien
czy to co byś dzięki niemu zobaczył
nie przyprawiłoby cię
o atak serca
- dodaje po chwili
próbując zachować równowagę
na oblodzonej ścieżce
dla tych którzy w niego wierzą
niewidzialnym choć odczuwalnym
jest Bóg
lecz czy ta jego niewidzialność
była jego wolnym wyborem
czy może jednak
nieuniknioną koniecznością?
- zastanawia się Trzeci
rozcierając przemarznięte ciszą ręce
z cyklu "muśnięcie"
snuje się samotnie w pustce
którą do dziś nie wiadomo jak nazywać
w poszukiwaniu
odpowiedniego punktu osobliwości
od którego ponoć
wszystko ma się zacząć
zacząć - czy zostać w nim stworzone?
być może promieniujące tło
tej całej historii
która się jednak w końcu wydarzyła
mogłoby coś wnieść
do odpowiedzi
na to intrygujące pytanie
ale z badania nikłych śladów
nie zawsze da się ustalić kto je zostawił
wyobraźnia
potencjalnie mogłaby tu mieć
coś do powiedzenia
ale i ona w tym przypadku
natrafia na swoje
tak fizyczne
jak i metafizyczne granice
w zetknięciu z czasoprzestrzenią
która jeszcze nie istnieje
(choć wcale nie jest to takie pewne!)
a tym bardziej
z upiornym prawdopodobieństwem
kwantowego splątania
a co jeśli ten punkt osobliwości
w ogóle nie istnieje
gdyż nie był - bo nie jest - potrzebny?
